Oznaczenie szlaków pieszych
Znaki podstawowe
Znak prostokątny o wymiarach 90 x 150 mm, składający się z trzech poziomych pasków, przy czym paski zewnętrzne są koloru białego, a pasek środkowy w kolorze szlaku.
Znak początku (końca) szlaku
Znak w kształcie koła o średnicy 100 mm w kolorze białym, w środku którego znajduje się koło o średnicy 40 mm w kolorze szlaku znak początku (końca) szlaku.
Znak skrętu oraz strzałka
Znak wymiarach 90/180 x 90/150 mm, składający się z trzech pasków, gdzie zewnętrzne są w kolorze białym,a środkowy w kolorze szlaku i występuje z załamaniem pod kątem 90 stopni. Strzałka - strzałka o wymiarach 90/140 x 176 mm z białym tłem i nałożoną strzałką w kolorze szlaku.
W górach zaleca się stosowanie strzałek o wymiarach 100/140 x 176 mm .
Uwaga
Znak zblokowany
Znak zblokowany
Znak zblokowany
Znak zblokowany
Tablica informacyjna na szlaku
Tablica ze schematyczną siecią szlaków o wymiarach 500 x 700 mm. Tło białe z czarnym liternictwem i kolorowym zaznaczeniem szlaków oraz napisem „PTTK” i nazwą jednostki znakującej, a także z podaniem na odwrocie numeru ewidencyjnego z Centralnej Kartoteki Szlaków PTTK.
Drogowskaz szlaku
Drogowskaz szlaku o wymiarach 150 x 450 mm (w tym strzałka kierunkowa 110 mm) z oznaczeniem koloru szlaku na strzałce (grocie) drogowskazu, na przeciwnym końcu na białym tle czarny napis „PTTK” i nazwa jednostki znakującej. W pierwszym wierszu umieszczona miejscowość (miejsce) pośrednia, a w drugim miejscowość (miejsce) docelowe wraz z czasem przejścia (góry) lub odległości (niziny), a także z podaniem na odwrocie numeru ewidencyjnego drogowskazu z Centralnej Kartoteki Szlaków PTTK.
Drogowskaz dla szlaków międzynarodowych oznaczenie symbolem lub numerem szlaku poprzez umieszczenie na kolorowym pasku strzałki (grotu) drogowskazu (kolor liter biały lub czarny przy szlaku żółty.
tablica z nazwą miejsca
(punktu topograficznego)
tablice informacyjne o zagrożeniu lawinowym.
Tablica o wymiarach 150 x 450 mm na czerwonym tle napis „SZLAK ZAMKNIĘTY” i nazwa jednostki znakującej tablica informacyjna o zagrożeniu lawinowym
Tablice informacyjne o zagrożeniu lawinowym.
Tablica o wymiarach 400 x 400 mm z żółtą-czarną szachownicą i napisem „LAWINY”, ustawiana w terenie zagrożonym lawinami,tablica informacyjna o zagrożeniu lawinowym
tablice informacyjne o zagrożeniu lawinowym.
Tablica pionowa o czerwono-niebieskim tle z białą sylwetką dłoni i białym napisem „ALARM LAWINOWY” informująca o bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia
Wytyczne szlaków turystycznych
- Wytyczanie szlaków turystycznych następuje zgodnie z ustaleniami ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 707 z późn. zm.);
- Znakowanie górskich szlaków turystycznych odbywa się zgodnie z ustaleniami ustawy z 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej (jedn. tekst Dz.U. z 2001 r. Nr 81, poz. 889 z późn. zm.) oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z 6 maja 1997 r. w sprawie określenia warunków bezpieczeństwa osób przebywających w górach, pływających, kąpiących się i uprawiających sporty wodne (załącznika nr 2, Dz.U. Nr 57, poz. 358);
- Znakowanie rowerowych szlaków turystycznych następuje zgodnie z ustaleniami ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. 2007 r. Nr 19, poz. 115) i ustawy z 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) oraz wydanych na jej podstawie: rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz.U. Nr 170, poz.1993), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz.U. Nr 220, poz. 2181) i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz.U. Nr 177, poz. 1729);
- W przypadku wytyczania i znakowania szlaków turystycznych na terenie parków narodowych i innych form ochrony przyrody zastosowanie znajduje ustawa z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880 z późn. zm.)
- Znaki zostały opracowane na bazie danych zawartych w Uchwale nr 170/XVI/2007 Zarządu Głównego PTTK z dnia 21 IV 2007 r.w sprawie wytyczania, znakowania i odnawiania szlaków turystycznych przez PTTK.
Najczęstsze pytania
Znaki oznaczające szlaki turystyczne stawiają i utrzymują zainteresowane organizacje turystyczne, przede wszystkim PTTK. Wynika to wprost z przepisów: to jeden z nielicznych wyjątków od zasady, że oznakowanie drogi finansuje i utrzymuje jej zarządca.
Kolor rozróżnia szlaki, a nie ich trudność. Znak podstawowy to prostokąt 90 na 150 mm z trzema poziomymi pasami: zewnętrzne są białe, a środkowy ma barwę szlaku. Kolor pozwala odróżnić przebiegające obok siebie trasy i nie mówi nic o stromiznie ani długości.
To koło o średnicy 100 mm w kolorze białym, w środku którego znajduje się koło o średnicy 40 mm w barwie szlaku. Stawia się je w miejscu, gdzie szlak się zaczyna albo kończy.
Szlak pieszy oznacza się malowanymi znakami PTTK na drzewach, kamieniach i słupkach. Samochodowy szlak turystyczny to oznakowanie drogowe z grupy E, czyli znaki E-22a, E-22b i E-22c o brązowym tle, ustawiane przy drogach publicznych.
Według opinii Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad samochodowy szlak turystyczny nie powinien przebiegać autostradą ani drogą ekspresową. Projekty takich znaków opiniuje kapituła właściwej organizacji turystycznej.
Znaki szlaków turystycznych oraz dodatkowe znaki szlaków rowerowych finansują organizacje turystyczne. Pozostałe znaki turystyczne, w tym oznakowanie samochodowych szlaków turystycznych, stawia na własny koszt zarządca drogi.